• Głowa pod ciśnieniem – trochę o psychice sportowca

    Nawet w amatorskim sporcie presja potrafi być ogromna. Wyniki, oczekiwania, komentarze. A przecież sport ma wzmacniać, nie wypalać. Tu zaczyna się rozmowa o głowie, która musi umieć wytrzymać więcej niż mięśnie.

    Sport uczy siły, ale też bezradności. Treningi, zawody, rywalizacja – wszystko to kształtuje ciało, ale równie mocno wystawia na próbę psychikę. I choć o kondycji fizycznej mówi się dużo, o tej mentalnej wciąż zbyt mało. W sporcie, także amatorskim, stres, presja, oczekiwania czy lęk to codzienność. Każdy, kto kiedykolwiek przygotowywał się do ważnego startu albo choćby do testu Coopera, wie, że głowa potrafi być równie kapryśna jak pogoda w lutym.

    Jeszcze do niedawna problemy ze zdrowiem psychicznym były w świecie sportu tematem tabu. To stara szkoła, która na szczęście się nie sprawdziła. Uważano, że sportowiec ma być twardy, niewzruszony, odporny. Depresja? Nerwica? Lęk? – to przecież nie dla ludzi sukcesu.

    A jednak właśnie ci, którzy stale stają do walki, mierzą się najczęściej z napięciem, które potrafi wypalić od środka.

    Przykładów nie brakuje – zarówno wśród zawodowców, jak i wśród tych, którzy po prostu zbyt mocno próbują być „najlepsi w swojej kategorii”.

    Psychika sportowca jest jak mięsień – potrzebuje troski, odpoczynku i mądrego treningu. Jeśli przez długi czas pozostaje przeciążona, zaczyna się buntować. Czasem jest to zwykłe zniechęcenie, czasem spadek motywacji, ale bywa i tak, że za tym kryje się coś więcej: lęk, bezsenność, trudność w koncentracji, brak radości z ruchu. Zjawiska te nie mają nic wspólnego ze słabością – są po prostu sygnałem, że organizm domaga się równowagi.

    W świecie, w którym każdy start, wynik czy pomiar tętna można porównać, opublikować i ocenić, presja staje się częścią krajobrazu. Media społecznościowe, aplikacje, rywalizacja nawet wśród przyjaciół – to wszystko podkręca oczekiwania. Tymczasem psychologia sportu uczy czegoś innego: że sukces to nie tylko rekord, ale też umiejętność przetrwania.

    Czasem największym zwycięstwem jest w ogóle wyjście na trening, gdy głowa mówi: „nie dam rady”.

    B.A.

  • Jak dobrać kije do Nordic Walking?

    Jak dobrać kije do Nordic Walking?

    Dobór kijów do Nordic Walking to jedna z najważniejszych decyzji na początku przygody z tą formą ruchu. Odpowiednio dobrany sprzęt ułatwia naukę techniki, chroni barki i łokcie oraz sprawia, że marsz staje się naturalny i bezpieczny. Źle dobrane kije potrafią natomiast skutecznie zniechęcić już po pierwszym treningu. W tym poradniku wyjaśniam, jak dobrać kije do Nordic Walking w prosty, praktyczny sposób – bez marketingowych mitów i bez kupowania sprzętu w ciemno.

    Kąt prosty – od tego zacznij

    Dobór kijów do Nordic Walking warto rozpocząć od najprostszego i najpewniejszego kryterium, czyli kąta prostego w stawie łokciowym. Stojąc wyprostowanym na płaskiej powierzchni, chwytamy kij za rękojeść i opieramy go o podłoże. Jeśli łokieć jest zgięty pod kątem zbliżonym do 90 stopni, długość kijów jest odpowiednia.

    Prawidłowo dobrana długość kijów pozwala na naturalną pracę ramion i swobodne prostowanie ręki w fazie odepchnięcia. Kij powinien wbijać się w podłoże mniej więcej w połowie odległości między jedną a drugą stopą, a po odepchnięciu być wypuszczany z dłoni. Taki schemat ruchu jest możliwy tylko wtedy, gdy kij współpracuje z ręką, a nie ją blokuje.

    „Kij to kij”… tylko w teorii. Nordic Walking a trekking

    W teorii wszystko wygląda prosto: kij to kij. W praktyce bywa inaczej. Bardzo często osoby rozpoczynające Nordic Walking przychodzą na pierwszy trening z nowymi kijkami kupionymi w dobrej wierze. „Pani w sklepie doradziła”, „Pan powiedział, że takie same biorą wszyscy”. Dla sprzedawcy kije to często po prostu kije – nieważne, czy do Nordic Walking, trekkingu czy spacerów po górach.

    Różnica jest jednak zasadnicza. To trochę jak z piłką nożną i koszykową – obie są okrągłe, ale do tej samej gry się nie nadają.

    Kije trekkingowe wyposażone są w paski i profilowaną rękojeść, która wymusza stały chwyt. Sprawdzają się w terenie górskim, gdzie kij służy głównie do podpierania się.

    Kije do Nordic Walking mają prostą rękojeść oraz specjalną rękawiczkę. Dzięki niej możliwe jest wypuszczanie i ponowne chwytanie kija przy każdym kroku, co jest podstawą prawidłowej techniki. W Nordic Walking kij nie zastępuje pracy ręki – on ją uzupełnia i wzmacnia. I to właśnie dlatego „kij kijowi nierówny”.

    Kije o stałej długości czy regulowane?

    Kije o stałej długości są lżejsze, sztywniejsze i trwalsze. Brak mechanizmu regulacji sprawia, że lepiej przenoszą energię i są mniej podatne na uszkodzenia. To najlepszy wybór, gdy kije będą używane przez jedną osobę i mają służyć do regularnych treningów.
    Kije regulowane są wygodniejsze w transporcie i sprawdzają się wtedy, gdy z jednego kompletu korzysta kilka osób. Trzeba jednak pamiętać, że mechanizm regulacji z czasem może się wyrobić, co wpływa na stabilność i komfort marszu.

    Z jakiego materiału powinny być kije?

    Najczęściej spotykane są kije aluminiowe oraz karbonowe. Modele aluminiowe są tańsze i dobrze sprawdzają się na początku nauki techniki. Kije karbonowe są lżejsze i sztywniejsze, dzięki czemu lepiej oddają energię i mniej drgają podczas odepchnięcia.
    Przy dłuższych marszach różnica w wadze i sprężystości kijów staje się wyraźnie odczuwalna. Im lepsza technika i większy kilometraż, tym większe znaczenie ma jakość materiału.

    Rękojeść i rękawiczka – detale, które robią różnicę

    Rękojeść powinna być gładka, aby kij mógł swobodnie wyślizgiwać się z dłoni i być ponownie chwytany. Rękawiczka musi być dobrze dopasowana do dłoni i wyposażona w system szybkiego wypięcia, tzw. „klik”.

    Dzięki temu można bez problemu odpiąć kij podczas ćwiczeń, przerwy na napój czy zmiany zadania, bez konieczności zdejmowania rękawiczki z dłoni.

    Groty i gumki – teoria a praktyka treningowa

    Do kijów stosuje się różne końcówki: groty widiowe, ostrzejsze końcówki zwane „kocim pazurkiem” oraz nakładki gumowe. W idealnych warunkach Nordic Walking powinno odbywać się na naturalnym podłożu – leśnych ścieżkach lub szutrze – bez użycia gumek.
    W praktyce zdarzają się jednak wyjątki. U nas dotyczy to treningów na bieżni lekkoatletycznej, które odbywają się po zmroku. Stadion jest oświetlony, ale obowiązuje zakaz używania ostrych grotów. W takich sytuacjach stosujemy gumki. To kompromis – nie ideał – ale pozwala trenować bezpiecznie i zgodnie z zasadami obiektu. Czasem ważniejsza jest ciągłość ruchu i możliwość treningu niż trzymanie się sztywnych założeń.

    Najważniejsza rada na koniec

    Jeśli nie wiesz, jakie kije wybrać, nie kupuj na ślepo. Kilka minut rozmowy z instruktorem i sprawdzenie sprzętu w praktyce pozwala uniknąć nietrafionych zakupów i niepotrzebnych wydatków.

    Dobrze dobrane kije ułatwiają naukę techniki, chronią stawy i sprawiają, że Nordic Walking staje się naturalnym, bezpiecznym ruchem – dokładnie takim, jakim powinien być.

  • Ranking tras – znamy wyniki głosowania

    Ranking tras – znamy wyniki głosowania

    Które trasy Nordic Walking w okolicach Bytowa są najlepsze do regularnych treningów? Zakończyliśmy głosowanie, w którym uczestnicy i sympatycy Nordic Walking wybrali swoje ulubione miejsca do marszu z kijkami. Prezentujemy oficjalne wyniki rankingu oraz zapraszamy na najbliższy trening, który odbędzie się na zwycięskiej trasie.

    Nordic Walking to nie tylko technika marszu, ale także świadomy wybór terenu do treningu. Przez lata korzystaliśmy z wielu tras w okolicach Bytowa, jednak to codzienna praktyka treningowa pokazała, które miejsca najlepiej sprawdzają się w pracy nad formą, techniką i wytrzymałością.

    W ostatnich dniach oddaliśmy głos Wam. Jedni preferują spokojne pętle leśne, inni dynamiczne podejścia, długie odcinki do równej pracy lub techniczne fragmenty wymagające koncentracji. Wybór zawsze pozostaje subiektywny – dlatego tym razem to Wasze opinie zdecydowały o kolejności.

    Ranking tras Nordic Walking – wyniki głosowania

    1. Dąbie
    Jedna z naszych pierwszych i najdłuższych tras, przebiegająca przez teren czterech sołectw. Dwukrotne przekroczenie rzeki Bytowy, naturalne punkty ćwiczeń przy mostkach oraz wymagający końcowy podbieg sprawiają, że to trasa kompletna – zarówno pod względem treningowym, jak i krajobrazowym.
    2. Lisia Kępa
    Trasa oparta na trzech okrążeniach: małym, średnim i dużym, co pozwala precyzyjnie stopniować dystans i intensywność. Torfowiska i pływające wyspy tworzą unikalny krajobraz, który sprawia, że Lisia Kępa jest jednym z najbardziej niezwykłych przyrodniczo miejsc w całym zestawieniu.
    3. Skotawskie Łąki
    Propozycja dla tych, którzy lubią przestrzeń i dłuższe, linearne odcinki. Otwarty teren przeplata się tu z fragmentami bardziej technicznymi, co sprzyja ciągłej, równej pracy i budowaniu wytrzymałości.
    4. Mądrzechowo
    Trasa o wielu wariantach, którą znamy najlepiej. Podstawowa pętla liczy około 5 km, a jej rozbudowa pozwala pokonać nawet 8 km. Idealna zarówno do treningów grupowych, jak i indywidualnych – to właśnie tutaj najczęściej realizujemy nasze jednostki treningowe.
    5. Góra Siemierzycka
    Najbardziej dynamiczna i wymagająca trasa w zestawieniu. Najwyższe przewyższenia i wielokrotne podejścia pod wieżę widokową sprawiają, że treningi w tym miejscu mają status prawdziwych treningowych legend. Bez kompromisów.

    Trening na zwycięskiej trasie

    Nie kończymy na teorii. Najbliższy trening Nordic Walking 8.02. odbędzie się w Dąbiu, które zwyciężyło w głosowaniu i zajęło 1. miejsce w rankingu tras Nordic Walking w okolicach Bytowa. To doskonała okazja, by w praktyce sprawdzić, dlaczego właśnie ta trasa zdobyła najwięcej głosów i cieszy się tak dużym uznaniem uczestników.

  • Puchar Polski w Bytowie. Klub opowiedziany głosami zawodników

    Puchar Polski w Bytowie. Klub opowiedziany głosami zawodników

    Puchar Polski Nordic Walking w Bytowie to nie tylko sportowa rywalizacja, ale także historia ludzi, którzy tworzą sekcję Nordic Walking Baszta Bytów. Przed zawodami, które odbędą się 11 kwietnia w Mądrzechowie, oddajemy głos zawodnikom – od debiutantów po medalistów – i pytamy, czym dla nich jest Nordic Walking oraz dlaczego zdecydowali się wystartować właśnie tutaj.

    Różne drogi do Nordic Walkingu

    Dla wielu osób Nordic Walking zaczyna się bardzo niepozornie – od spaceru, potrzeby ruchu albo chwili oddechu po pracy. Dla Asi Cichosz będzie to pierwszy start w zawodach tej rangi. – To mój pierwszy raz w zawodach. Kiedyś trzeba spróbować i poczuć, jak to jest – mówi. Nordic Walking to dla niej wyjście z domu, kontakt z naturą i czas na zebranie myśli po ciężkim tygodniu. – To sprawdzanie swoich możliwości, ale tylko dla samej siebie.

    Na co dzień uzupełnia treningi jogą, pilatesem i stretchingiem, a niedzielne wyjścia w teren stały się stałym punktem tygodnia. Podobnie patrzy na tę dyscyplinę Teresa Krefft, która jest z Basztą od niedawna. – Dla mnie Nordic Walking to zdrowy czas spędzony z fajnymi ludźmi, oderwanie od codzienności i chwila relaksu – przyznaje.

    – Zawody traktuję jako przygodę – dodaje Teresa.

    Mariola Wejman zwraca uwagę na praktyczny, codzienny wymiar treningów. – To świetna forma aktywności po pracy. Pozwala dotlenić organizm, rozładować napięcie i uporządkować myśli – mówi. – Ludzie, z którymi maszeruję, dają pozytywną energię i to sprawia, że ten czas jest jeszcze przyjemniejszy.

    Nordic Walking jako proces i wspólnota

    Dla części zawodników kluczowe znaczenie ma nie sam wysiłek, ale proces i atmosfera, która sprawia, że chce się wracać. Danka Romańak jest z Basztą od samego początku i dobrze pamięta pierwsze treningi.
    – Nordic Walking pomaga mi budować kondycję, daje radość – taką wewnętrzną satysfakcję – i możliwość nawiązywania relacji z ludźmi pozytywnie nastawionymi do życia – mówi. – W niedzielę skoro świt nikt nie przychodzi na trening z poczucia obowiązku. Jesteśmy tam dlatego, że chcemy. Jak przyznaje, były momenty, gdy te spotkania znaczyły dla niej znacznie więcej niż sama aktywność fizyczna.

    Andżelina Łoza podkreśla rolę wzajemnego wsparcia. – Moje motywacje do startów to głównie dobra, pozytywna energia, którą czerpię od innych. Przełamuję własne granice i wychodzę ze strefy komfortu – mówi.

    – Najważniejsze jest jednak zdrowie. Czuję, że moje ciało jest silniejsze i bardziej sprawne. Ruch na świeżym powietrzu wzmacnia moją odporność – mówi Andżelina

    O braku presji i swobodnej atmosferze mówi także Romana Delewaux-Żywicka. – Lubię chodzić z Wami w niedziele. To aktywnie spędzony czas w miłym towarzystwie. Taki „Nordic talking” w trakcie walking – uśmiecha się. – Nikt nie rozlicza z (nie)obecności. Start w zawodach traktuje bardziej zespołowo niż indywidualnie. – To ogólnie nie moja bajka, ale w Bytowie czy w Miastku zgłosiłam się, żeby dołożyć cegiełkę do punktów drużynowych.

    Sport, rywalizacja i przekraczanie granic

    Nordic Walking w Bytowie to również sport w pełnym znaczeniu tego słowa – z rywalizacją, wynikami i podium.
    Alicja Krawczyk, zdobywczyni miejsc na podium, zwraca uwagę na znaczenie wspólnego wyzwania. – Dla mnie Nordic Walking to znacznie więcej niż tylko kilometry w nogach. To mój czas, by odciąć się od codziennych obowiązków i naładować baterie – mówi. – Każdy trening to nie tylko wysiłek, ale też inspiracja w gronie ciekawych ludzi. Sport towarzyszy jej przez całe życie, dlatego doskonale wie, jak ważna jest atmosfera. – Nic tak nie motywuje jak wspólne wyzwanie w barwach drużyny. Zdrowy wyścig z samą sobą i innymi daje mi niesamowitego „kopa” do działania. Jestem dumna, że należę do teamu Baszta Bytów.

    Laura Żusin-Kaczmarek, na co dzień mieszkająca we Wrocławiu, regularnie wraca na Kaszuby i czuje silne przywiązanie do klubu. Lubi długie dystanse i w Bytowie wystartuje na 20 km. – Nordic Walking daje mi rytm, który lubię. Pozwala odpocząć od codzienności i wrócić szczęśliwszą – mówi. – Zawody to wyjątkowa forma wysiłku.

    Element rywalizacji pomaga przekraczać bariery, które często są tylko w głowie – dopowiada Laura

    Dla Agnieszki Kalińskiej ważna jest również lokalność i łamanie stereotypów. – Dzięki Baszcie odkryłam, że Nordic Walking można uprawiać w grupie. Chcę wystartować w barwach klubu, bo ta grupa motywuje mnie także do samodzielnych treningów – podkreśla. – Po co jechać kawał Polski, skoro zawody są 15 minut od domu? Nordic Walking może być sportem wyczynowym, a nie „nudnym spacerkiem”.

    Odwaga, by spróbować

    Jesienią na treningi przyszła Natalia Borzyszkowska razem z mężem Henrykiem. Dziś chodzą już z całą grupą i zdecydowali się wystartować w Pucharze Polski. – Nie startuję po to, żeby ścigać się za wszelką cenę. Chcę być i iść razem – mówi Natalia. – Nordic Walking daje mi siłę iść do przodu i poczucie, że nie muszę siedzieć na kanapie i czekać na starość.

    W grupie jest siła! – zapewnia Natalia.

    Podobnie o wspólnocie mówi Jolanta Obracht-Prondzyńska. – Wspólne treningi Nordic Walking to coś więcej niż ruch – to spotkanie ludzi, którzy się wspierają i dodają sobie skrzydeł – podkreśla. – Ta pasja, dzielona z innymi, dała mi radość, wiarę w siebie i odwagę, by wystartować w Pucharze Polski w Bytowie. Pierwszy start to ekscytacja, lekki stres i dużo dobrych emocji.

    Te historie są różne. Jedne zaczynają się od spaceru, inne od podium. Wszystkie spotkają się na jednej trasie – 11 kwietnia w Mądrzechowie koło Bytowa. Bez względu na tempo, wiek czy doświadczenie, najważniejsza decyzja zapada dużo wcześniej – w chwili, gdy ktoś mówi sobie: spróbuję.

    B.A.

  • Gdzie odpuszczamy zimą Nordic Walking

    Gdzie odpuszczamy zimą Nordic Walking

    Nordic Walking zimą wymaga innych decyzji niż latem. To, co przez większość roku jest dobrą i bezpieczną trasą treningową, w zimowych warunkach potrafi zmienić się w realne zagrożenie. Dlatego czasem rozsądek podpowiada, by nie iść tam, gdzie „zawsze”, tylko wybrać miejsce, które zimą po prostu lepiej służy zdrowiu.

    Większość tras Nordic Walking poznajemy i pokonujemy o każdej porze roku. Kilka dni temu zaprezentowaliśmy je w naszym rankingu (zobacz link). Są jednak miejsca, gdzie zima zmienia wszystko i gdzie odpowiedzialność musi wygrać z przyzwyczajeniem. To nie jest kwestia ambicji ani „dania rady”. To kwestia bezpieczeństwa.

    Kanał elektrowni w Strudze – zimą NIE

    To jedno z tych miejsc, które zimą wyglądają najpiękniej — i właśnie dlatego potrafią być najbardziej zdradliwe.

    Trasa wzdłuż kanału elektrowni w Strudze, biegnąca tuż obok Słupi, ma swój niepodrabialny urok. Jest szybka, otwarta i idealna do pracy nad tempem. Dwa, trzy kółka po prawie cztery kilometry potrafią solidnie zmęczyć i właśnie dlatego często po nią sięgamy. To jedno z tych miejsc, które wielu osobom kojarzy się z dobrym, mocnym treningiem.

    Zimą jednak ten sam odcinek staje się realnym zagrożeniem. Śliska nawierzchnia i wąski pas przejścia nie zostawiają miejsca na błąd.

    Wystarczy jeden niekontrolowany poślizg, by stracić równowagę i wpaść wprost do lodowatej, płynącej wody kanału.

    To nie jest symboliczne zamoczenie buta, ale nagłe zanurzenie w zimnej wodzie, z której trudno wyjść szybko i bezpiecznie. W takich warunkach trening przestaje być treningiem, a zaczyna się sytuacja, której konsekwencji nikt nie chce sprawdzać na własnej skórze.

    Lubimy przygody, ale tylko te z kategorii „wszystko poszło fajnie”. Zimowa kąpiel w kanale elektrowni zdecydowanie się do nich nie zalicza. Dlatego zimą to miejsce, choć nadal piękne i warte zobaczenia, lepiej podziwiać z dystansu niż wykorzystywać treningowo.

    Stadion – zimą TAK

    Stadion lekkoatletyczny przy ul. Brzozowej w Bytowie jest częścią dużego Kompleksu Basenowo-Rekreacyjnego NIMFA.

    Latem stadion nie ma z lasem większych szans. Gdy dzień jest długi, a leśne trasy suche i bezpieczne, zamknięta przestrzeń po prostu nie ma sensu. Zimą sytuacja odwraca się całkowicie. Krótki dzień, ciemność i oblodzone dukty sprawiają, że las przestaje być dobrym miejscem na wieczorny trening, zwłaszcza w grupie.

    Wtedy syntetyczna bieżnia lekkoatletyczna staje się rozsądnym wyborem. Oświetlenie, przewidywalna nawierzchnia i możliwość kontroli tempa pozwalają zrobić solidny trening bez ryzyka, bez nerwowego patrzenia pod nogi i bez udawania, że warunki nie mają znaczenia.

    To nie jest plan awaryjny ani półśrodek, ale świadoma decyzja treningowa.

    W Nordic Walkingu nie chodzi o udowadnianie, że „się da” w każdych warunkach. Chodzi o zdrowie, ciągłość i o to, by po treningu wrócić do domu suchym, zmęczonym i z myślą, że za kilka dni znów chce się wyjść z kijkami.

    Więcej tekstów o treningach i startach znajdziesz sekcji Nordic Walking na basztabytow.pl

  • Ranking treningowych tras Nordic Walking

    Ranking treningowych tras Nordic Walking

    Nordic Walking to nie tylko technika marszu, ale także świadomy wybór terenu do treningu. W okolicach Bytowa przez lata korzystaliśmy z wielu tras, jednak to praktyka zdecydowała, które z nich najlepiej sprawdzają się w codziennej pracy treningowej. Poniżej prezentujemy nasz ranking 12 tras Nordic Walking. Wybierz swoją ulubioną, która Twoim zdaniem zasługuje na najwyższe miejsca.

    Wybór ulubionej trasy jest zawsze subiektywny. Jedni wolą spokojne pętle leśne, inni dynamiczne podejścia lub szybkie odcinki interwałowe. Dlatego oddajemy głos Wam.

    Głosowanie trwa do 31 stycznia 2026 r.

    Mechowiska Czaple

    Trasa pętli poprowadzona przez teren rezerwatu Mechowiska Czaple. Spokojna, zamknięta przestrzeń z wyraźnym rytmem, dobra do dłuższej pracy treningowej. Naturalne ścieżki i miękkie podłoże sprzyjają koncentracji, a brak jednego narzuconego kierunku pozwala dopasować przebieg do aktualnych potrzeb treningowych.

    Skotawskie Łąki

    Trasa o bardziej krajobrazowym charakterze, prowadząca przez otwarte przestrzenie i skraje lasów. Dłuższe, linearne odcinki przeplatają się tu z fragmentami bardziej technicznymi. To propozycja dla tych, którzy lubią „wyjść dalej” i poczuć przestrzeń, a jednocześnie zachować ciągłość pracy.

    Struga – Bylina

    Jedna z bardziej nietypowych tras. Około 3,6 km długości, najczęściej pokonywana w formie kilku pętli treningowych. Początkowy odcinek biegnie wzdłuż kanału elektrowni – płasko, rytmicznie i otwarcie. Zimą z tej trasy rezygnujemy ze względów bezpieczeństwa. Wiosną, latem i jesienią odwdzięcza się wyjątkowym klimatem oraz wyraźną zmianą charakteru na powrocie: z płaskiego w górę i do lasu.

    Dąbrówka – Jezioro Długie

    Trasa typu „tam i z powrotem”, wykorzystywana głównie treningowo. Część przebiegu prowadzi dawnym nasypem kolejowym, schowanym w niecce terenu – osłoniętym, cichym i bardzo równym. Powrót tą samą drogą pozwala inaczej odczytać teren i dobrze pracować nad tempem oraz kontrolą zmęczenia.

    Gołębia Góra

    Trasa o kilku wyraźnych warstwach. Zaczyna się w rezerwacie Gołębia Góra, prowadzi w dół do Słupi, po czym po przekroczeniu rzeki wyprowadza na górę z pięknym widokiem na południe. To dobre miejsce na realizację ćwiczeń. Dalej trasa skręca w boczny zaułek, w stronę nieistniejącego już mostu, i wraca, domykając trening kolejnym powrotem.

    Dąbie

    Jedna z naszych pierwszych i najdłuższych tras, przebiegająca przez teren czterech sołectw. Dwukrotnie przekraczamy rzekę Bytową, a niewielkie mostki wyznaczają naturalne punkty ćwiczeń. Choć trasa wydaje się płaska, końcowy podbieg mocno weryfikuje zmęczenie. To solidna jednostka treningowa, często uzupełniana spotkaniami z końmi w Niedarzynie i stanowiskami skrzypu olbrzymiego w rejonie Grzmiącej.

    Lisia Kępa

    Trasa oparta na trzech okrążeniach: małym, średnim i dużym, co pozwala stopniować dystans i intensywność. Gdyby decydowały wyłącznie walory krajobrazowe, Lisia Kępa byłaby naturalnym faworytem. Pływające wyspy i torfowiska tworzą tu unikalny krajobraz. Do tej pory nie byliśmy tu zimą – być może niesłusznie – bo to jedno z najbardziej niezwykłych przyrodniczo miejsc w całym zestawie.

    Mądrzechowo

    Trasa o wielu wariantach, którą znamy najlepiej. Podstawowa pętla ma około 5 km, a jej rozbudowanie pozwala pokonać nawet 8 km. Świetnie sprawdza się zarówno podczas treningów grupowych, jak i indywidualnych – dlatego korzystamy z niej najczęściej. To tutaj znajduje się nasza tablica z techniką marszu i przebiegami tras. Miejsce powstało z myślą o większych planach jeszcze wtedy, gdy nie mieliśmy grupy. Dziś te marzenia się spełniają – w kwietniu właśnie tutaj organizujemy Puchar Polski.

    Góra Siemierzycka

    Najbardziej dynamiczna i wymagająca trasa w naszym zestawie. Najwyższe przewyższenia i wielokrotne podejścia pod samą wieżę sprawiają, że treningi na Górze Siemierzyckiej mają status treningowych legend. W naszej skali intensywności to miejsce jednoznacznie czerwone – bez kompromisów, zostające w nogach na długo.

    Rekowo – Azymut

    Trasa swoją nazwę zawdzięcza przejściu przez reaktywowaną bazę harcerską. Jedna z najbardziej zróżnicowanych przyrodniczo propozycji: otwarta przestrzeń przechodzi tu w stary las, a następnie w młody drzewostan iglasty. Widok na wieżę Góry Siemierzyckiej pojawia się tylko na chwilę – dokładnie wtedy, gdy docieramy u jej podnóża. Szybki charakter trasy sprawia, że chętnie wykorzystujemy ją do treningów interwałowych.

    Świerkówko

    Szybka trasa idealna do fartleków i pracy na zmiennym tempie. Jednym z jej charakterystycznych punktów jest ślepy zaułek z podwójnym, historycznym dębem – miejscem dawnych spacerów przedwojennych Bytowiaków. Trening spotyka się tu z pamięcią miejsca, a powtarzalny rytm sprzyja dynamicznej pracy.

    Jezioro Jeleń

    Najbardziej nielinearna i dynamiczna trasa w całym zestawie. Zygzakowe pętle wynikają z poruszania się po zboczu zalesionej górki unoszącej się nad taflą jeziora. Naturalne ścieżki prowadzą w poprzek stoku, tworząc gęstą sieć krótkich podejść i zbiegów. Większa pętla wyprowadza w stronę tzw. Małego Jelenia i wraca dziką plażą, by znów wpaść w pozorny chaos. To nie jest chaos, lecz ciągła praca: górka po górce, bez chwili wytchnienia. Trasa odkryta niedawno – wcześniej trudno było znaleźć sposób, by ją „poskromić”.

    PS. To nie są wszystkie trasy, z których korzystamy. Do rankingu wybraliśmy te miejsca, które w ostatnim czasie najczęściej pojawiały się w naszym planie treningowym. Inne trasy celowo pominęliśmy – nie z braku atrakcyjności, ale z powodów praktycznych. Planujemy jednak kolejne „odkrycia” i wracanie do miejsc, które dziś są poza rankingiem.

    Więcej tekstów o treningach i startach znajdziesz sekcji Nordic Walking na basztabytow.pl

  • Idziemy dalej – rocznik 2025 – NW Baszta

    Idziemy dalej – rocznik 2025 – NW Baszta

    Rocznik 2025 to zapis drogi, którą przeszła sekcja Nordic Walking Baszta Bytów – od pierwszych treningów po stabilną drużynę sportową i organizatora wydarzeń rangi ogólnopolskiej. To nie katalog sukcesów ani klasyczna oferta sponsorska. To gazeta, bo właśnie taka forma najlepiej oddaje charakter naszej pracy: proces, ludzi i konsekwencję.

    POBIERZ ROCZNIK 2025 – WERSJA PDF << KLIKNIJ

    Od pierwszego treningu do sportowej drużyny

    Zaczynaliśmy od kilku osób i jednego treningu w tygodniu. Dziś tworzymy stabilną sekcję sportową, która łączy systematyczny trening, rywalizację sportową i aktywność społeczną. Starty w zawodach rangi ogólnopolskiej i międzynarodowej nie pojawiły się przypadkiem – były naturalnym efektem pracy, planowania i cierpliwości. Równolegle rosła drużyna, wolontariat i kompetencje organizacyjne. Nordic Walking stał się dla nas czymś więcej niż ruchem z kijami – stał się projektem opartym na ludziach i relacjach.

    Trening, który wyrasta z natury

    Podstawą naszej pracy są lasy, łąki i naturalne trasy powiatu bytowskiego. To tam budujemy formę, uczymy uważności i odporności, a trening nabiera sensu. Natura nie jest tłem do zdjęć – jest przestrzenią pracy. Zmienną, wymagającą i uczącą pokory. Różnorodność tras, tempo dostosowane do warunków i świadome planowanie pozwalają rozwijać formę niezależnie od wieku czy poziomu zaawansowania.

    Precyzja wtedy, gdy jest potrzebna

    Choć natura jest fundamentem, wiemy też, kiedy potrzebna jest struktura i powtarzalność. Dlatego korzystamy ze stadionu – do pracy nad techniką, tempem i testami wydolnościowymi. Test Coopera, treningi techniczne i praca nad detalami pozwalają obiektywnie ocenić postępy i planować dalszy rozwój. To połączenie terenu i precyzji daje realne, mierzalne efekty.

    Nie przypadek, tylko proces

    Wyniki sportowe są konsekwencją regularności, a nie celem samym w sobie. Starty w Pucharze Polski, mistrzostwach kraju i zawodach międzynarodowych potwierdziły, że obrany kierunek ma sens – zarówno sportowo, jak i organizacyjnie. Jednocześnie wiemy, że sukces nie zamyka drogi. Jest etapem, który mobilizuje do dalszej pracy.

    Relacje, których nie widać na zdjęciach

    Za każdym treningiem stoi planowanie, komunikacja i odpowiedzialność. Sekcja działa spokojnie, bez pośpiechu, dbając o ciągłość i stabilność. To właśnie ta niewidoczna praca sprawia, że zajęcia odbywają się regularnie, a grupa rozwija się bez chaosu. Relacje budowane w ruchu przekładają się na zaufanie, wsparcie i wspólne działania – także poza sportem.

    Partnerstwo zaczyna się od rozmowy

    Rocznik 2025 jest również formą oferty partnerskiej. Nie w wersji „katalogowej”, lecz jako zaproszenie do współpracy opartej na wspólnych wartościach: ruchu, zdrowiu, odpowiedzialności i długofalowym myśleniu. Jesteśmy otwarci na współpracę z firmami, instytucjami i osobami, które widzą sens w działaniach autentycznych i osadzonych lokalnie. Jeśli po lekturze pojawia się myśl, że warto porozmawiać – to najlepszy moment, by to zrobić.

    Rocznik 2025 – zaproszenie do poznania naszej drogi

    Gazetowa forma nie jest przypadkiem. Wybraliśmy ją, bo mamy co pokazać i nie musimy niczego udawać. To zapis etapu, na którym dziś jesteśmy – i punkt wyjścia do kolejnych stron, które dopisze czas, ludzie i wspólne działania.

    POBIERZ ROCZNIK 2025 – WERSJA PDF << KLIKNIJ

    Więcej tekstów o treningach i startach znajdziesz sekcji Nordic Walking na basztabytow.pl

  • REKORDY ŻYCIOWE – każdy wynik ma historię

    REKORDY ŻYCIOWE – każdy wynik ma historię

    Rekord życiowy to nie tylko cyfra w tabeli. To moment, w którym coś „kliknęło”. To dzień, w którym technika, pogoda, dyspozycja i głowa zagrały razem. W naszej sekcji takie momenty zdarzają się coraz częściej – i to widać jak na dłoni.

    Wyniki zapisane w zestawieniu rekordów życiowych pokazują coś, czego nie odda żaden zwykły wykres: ciągły rozwój naszych zawodników. Prawie każda z tych liczb ma swoją datę z 2024 lub 2025 roku. I to dla mnie największy powód do dumy – rekordy padają nie dlatego, że ktoś trenuje zawodowo, ale dlatego, że jako grupa po prostu idziemy do przodu. Regularnie. Sumiennie. Po swojemu.

    Ta lista żyje. Praktycznie co tydzień muszę coś w niej zmieniać, dopisywać, aktualizować – bo kolejna osoba zrobiła swój najlepszy czas na 5 km, ktoś inny poprawił „życiówkę” na dziesiątce, a następny wrócił z zawodów z nowym wynikiem na 20 km.

    To znak, że praca wykonywana na treningach naprawdę działa. W dodatku robimy to na wielu dystansach. Nie jesteśmy sekcją wyspecjalizowaną wyłącznie w 5 km albo wyłącznie w dłuższych trasach.

    U nas jedni wciąż szukają swojego ulubionego dystansu. Inni znaleźli go już dawno. A jeszcze inni są na tyle uniwersalni, że potrafią iść dobrze wszędzie – choć wiadomo, że zawsze jest ten jeden, w którym czują się najlepiej.

    Rekordy życiowe są też świetnym barometrem potencjału. Widać wyraźnie, jak wiele osób ma jeszcze spory margines do poprawy – i to daje ogromną motywację. Z każdym kolejnym startem, z każdym sezonem, te liczby będą rosły. A my – jako sekcja – będziemy przełamywać kolejne granice.

    Można powiedzieć, że rekordy to historia pisana małymi, ale konsekwentnymi krokami. I właśnie z takich kroków powstała Baszta Bytów. Zwykli ludzie, normalne życie, codzienna praca… i sport, który stał się dla nas wszystkim czymś znacznie większym.

    Więcej tekstów o treningach i startach znajdziesz sekcji Nordic Walking na basztabytow.pl

  • RANKING KLUBOWY – nasza droga i postępy

    RANKING KLUBOWY – nasza droga i postępy

    Tworzymy własną historię wyników. Nie po to, by komukolwiek dorównać, ale by mierzyć się z tym, kim byliśmy wczoraj. Ranking klubowy Baszty Bytów to zapis pracy zwykłych ludzi, którzy w wolnym czasie znaleźli w Nordic Walkingu coś więcej niż rekreację.

    Ranking klubowy Baszty Bytów to zestawienie, które ma dla nas wyjątkową wartość – nie dlatego, że bijemy w nim spektakularne rekordy na miarę ogólnopolskich mistrzów, ale dlatego, że pokazuje drogę, jaką pokonaliśmy jako sekcja, która powstała od zera.
    Nie z gotowych struktur, nie z przejętych zawodników, nie z cudzych fundamentów. To praca wykonana od podstaw – przez ludzi, którzy przyszli na pierwszy trening z ciekawości, czasem z obawą, czasem po latach przerwy od jakiegokolwiek sportu.

    Właśnie dlatego ten ranking jest tak ważny. Każde nazwisko na liście należy do kogoś, kto robi to rekreacyjnie – po pracy. Między obowiązkami, czasem walcząc ze zmęczeniem, czasem z własnymi słabościami. A jednak te osoby regularnie stają na starcie zawodów w różnych częściach Polski. I coraz częściej wracają z wynikami, które jeszcze rok temu wydawały im się poza zasięgiem.

    Mamy świadomość, że zaglądać tu będą także zawodnicy z krajowej czołówki. Do nich nam jeszcze daleko – i mówimy to z pełną pokorą. Ale ten ranking nie powstał po to, by porównywać się z kimś innym. Powstał po to, by udokumentować naszą własną drogę rozwoju.

    Widać w nim wszystko: zdobyte doświadczenie, techniczne postępy, lepszą wytrzymałość, a przede wszystkim… regularność.

    Mamy osoby specjalizujące się w różnych dystansach – 5, 10 i 20 km – oraz zawodników, którzy próbują swoich sił na nowych trasach, w nowych miejscach i w nowych warunkach. Dynamiczne zmiany w tabeli pokazują, że z każdym miesiącem rośniemy jako sekcja, a poziom wyrównuje się w sposób wręcz imponujący.

    Warto też dodać, że nasz ranking dopiero się rodzi. Przy krótszych dystansach widać już plejadę wyników, ale na dłuższych trasach – takich jak 20 km – baza jest jeszcze skromna. To naturalne, bo wiele osób dopiero oswaja się z rywalizacją, a długie dystanse wymagają czasu, odwagi i doświadczenia. Z każdym kolejnym sezonem te rubryki będą się zapełniać, a różnice między zawodnikami staną się wyraźniejsze. Ranking jest więc w fazie budowy – i właśnie dlatego tak fascynująco ogląda się jego kolejne aktualizacje.

    Ten ranking jest żywy. Będzie się zmieniał, będzie rósł, a my będziemy dopisywać kolejne linijki – z dumą, ale i świadomością, że to dopiero początek naszej historii.

    Więcej tekstów o treningach i startach znajdziesz sekcji Nordic Walking na basztabytow.pl

  • TEST COOPERA – progres jest tutaj

    TEST COOPERA – progres jest tutaj

    Jesienna edycja Testu Coopera pokazała nam więcej, niż spodziewaliśmy się zobaczyć. W ciągu 12 minut każdy z nas zmierzył się nie tylko z dystansem, ale i z samym sobą – a wyniki udowodniły, że jako drużyna rośniemy szybciej, niż myśleliśmy. To właśnie tutaj zaczyna się prawdziwy progres: na równej bieżni, pod jupiterami, w atmosferze, która łączy pokolenia i motywuje do kolejnego kroku.

    Październikowe i listopadowe wieczory na stadionie lekkoatletycznym w Bytowie minęły pod znakiem sportowej mobilizacji, zdrowej rywalizacji i – co najważniejsze – sprawdzianu wydolności całej naszej sekcji. W ciągu kilku tygodni przeprowadziliśmy trzy pełne tury Testu Coopera w wersji Nordic Walking oraz dodatkowe pomiary dla osób, które nie mogły uczestniczyć w pierwszych terminach. Łącznie w teście wzięło udział aż 47 zawodników – 38 kobiet i 9 mężczyzn. To ogromna grupa, pokazująca, jak bardzo nasi uczestnicy chcieli poznać swój realny poziom wytrzymałości.

    Wszystkie starty odbywały się po zmroku, przy włączonych jupiterach oświetlających bieżnię. Ten klimat dodawał wydarzeniu wyjątkowej atmosfery – czuć było sportowe skupienie, ale i pozytywną adrenalinę.

    Dla nowych członków grupy test stał się pierwszym poważnym punktem odniesienia, tzw. poziomem zero, od którego zaczną obserwować swój postęp. Dla stałych bywalców była to okazja, by sprawdzić efekty długiego okresu treningowego. Dla mnie jako prowadzącego – moment bardzo wartościowej diagnozy techniki, tempa, wytrzymałości i regularności.

    Średni wynik całej sekcji wyniósł około 1533 metrów, co oznacza bardzo solidny poziom ogólny. Wśród kobiet średnia to 1523 m, a mediana 1534 m, co świadczy o dużej spójności grupy. Wśród mężczyzn średnia wyniosła 1566 m.

    Liderami okazali się Katarzyna Lemanczyk, która osiągnęła wynik 1793 m, uzyskując ocenę „rewelacyjnie”, oraz Oleksii Kuzhylnyi, który przeszedł w 12 minut aż 1882 m, co jest jednym z najlepszych wyników w kraju i absolutnym rekordem naszej sekcji.

    W czołówce kobiet znalazły się: Alicja Krawczyk (1745 m), Izabela Metel (1704 m), Anna Sudoł (1660 m) i Danka Romańak (1625 m). Wśród mężczyzn bardzo dobre wyniki uzyskali: Kazimierz Cuppa (1788 m), Adam Łoza (1727 m), Bogdan Adamczyk (1678 m), Bogdan Łoza (1648 m), Cezary Obracht-Prondziński (1625 m) i Marcin Heron (1610 m). Różnorodność wiekowa uczestników – od 10 do ponad 70 lat – tylko potwierdza, że Nordic Walking naprawdę łączy pokolenia i daje każdemu szansę na sportowy rozwój.

    Ostatnia tura dostarczyła także niespodziewanych emocji. Świetny pojedynek stoczyli Kasia Lemanczyk i młody Adam Łoza, idąc niemal ramię w ramię przez ponad dziesięć minut. W końcówce Kasia przyspieszyła i przecięła linię z wynikiem 1793 m – zaledwie 7 metrów poniżej poziomu „mistrzowski krok”. Bez wątpienia przy następnej edycji powalczy o tę granicę. W ostatnich sesjach dołączyli także nowi zawodnicy: Małgorzata Ruszer, Małgorzata Szafraniec, Zbigniew Badowski i Katarzyna Żmuda-Trzebiatowska, którzy spisali się znakomicie.

    Wszystkie wyniki, ułożone w skale ocen, potwierdzają jedną rzecz: nasza sekcja jest niezwykle wyrównana, a rozpiętość osiąganych dystansów jest niewielka. Oznacza to, że trenujemy w zbliżonym tempie i na podobnym poziomie wydolności, co przekłada się na jakość wspólnych marszów.

    Aż 17 osób zdobyło ocenę „super kondycja”, a wiele innych „bardzo dobrą formę”. To imponujące rezultaty, zwłaszcza że dla niektórych uczestników był to pierwszy tak poważny test.

    Warto przy tej okazji przypomnieć, czym właściwie jest Test Coopera. Stworzony w 1968 roku przez doktora Kennetha Coopera, amerykańskiego lekarza i twórcę idei „fitnessu cardio”, miał być prostym, ale skutecznym narzędziem do oceny wydolności organizmu. Dwanaście minut wysiłku to idealna równowaga między czasem zbyt krótkim, żeby coś ocenić, a zbyt długim, by mógł dotyczyć każdego.

    Cooper udowodnił, że to właśnie taki wysiłek najlepiej odzwierciedla pracę układu tlenowego i realną kondycję. Jego metody stosowało nawet wojsko oraz reprezentacja Brazylii, przygotowująca się do mundialu w 1970 roku.

    W wersji Nordic Walking test nabiera dodatkowego wymiaru. Tutaj liczy się nie tylko siła nóg i płuc, ale także technika, rytm pracy rąk, symetria i umiejętność trzymania tempa. Kto maszeruje świadomie – wygrywa z czasem. Kto idzie chaotycznie – szybko uczy się, że 12 minut potrafi trwać wieczność. Dlatego ten test jest dla mnie nie tylko pomiarem liczbowym, ale także ćwiczeniem pokory, koncentracji i samopoznania.

    Warto też dodać, że cała jesienna sesja Testu Coopera miała swoje ukryte drugie dno. Celowo nie zdradzałem wszystkiego od razu – chciałem, aby uczestnicy sami odkryli, że dystans zapisany na kartce staje się ich osobistym celem. Wynik to liczba metrów, ale zarazem pierwszy punkt na osi czasu. Podczas kolejnego testu każdy zobaczy czarno na białym, czy dobrze przepracował zimę i wiosnę. Dla jednych sukcesem będzie progres, dla innych utrzymanie formy, a dla niektórych – po prostu świadomość, że robią coś dla siebie.
    Cała jesienna edycja Testu Coopera była więc czymś więcej niż zwykłym sprawdzianem. Była wspólną przygodą, sportowym lustrem i mocnym akcentem wieńczącym sezon. Dziękuję wszystkim uczestnikom za serce, wysiłek i determinację. Przed nami kolejne miesiące pracy i… kolejna edycja testu, która zapowiada się jeszcze ciekawiej niż pierwsza.

    Więcej tekstów o treningach i startach znajdziesz sekcji Nordic Walking na basztabytow.pl